PPK (Pracownicze Plany Kapitałowe)
W skrócie
Dobrowolny program oszczędzania na emeryturę, do którego pracodawca zapisuje zatrudnionych. Wpłaty finansują pracownik, firma i państwo.
PPK to system długoterminowego oszczędzania wprowadzony ustawą z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych. Pieniądze trafiają na prywatny rachunek uczestnika w wybranej przez pracodawcę instytucji finansowej, domyślnie w funduszu zdefiniowanej daty dobranym do jego wieku. Dla pracownika udział jest dobrowolny. Dla firmy, która kogoś zatrudnia, utworzenie PPK jest co do zasady obowiązkiem.
Kto trafia do programu
Pracodawca zapisuje osoby zatrudnione, które mają ukończone 18 lat i nie skończyły 55. Chodzi nie tylko o pracowników na etacie, ale też na przykład o osoby na umowie zlecenie, za które płaci się obowiązkowe składki emerytalne i rentowe. Osobę między 55. a 70. rokiem życia zapisujesz wyłącznie na jej wniosek, a kogoś, kto skończył 70 lat, do PPK już nie zapiszesz. Umowę o prowadzenie PPK za nową osobę zawierasz najpóźniej do 10. dnia miesiąca następującego po tym, w którym minęły 3 miesiące jej zatrudnienia. Można to zrobić wcześniej, ale nie przed upływem 14 dni pracy.
Ile się wpłaca
Wpłata podstawowa pracownika wynosi 2% wynagrodzenia, a pracodawcy 1,5%. Osoba, która ze wszystkich źródeł zarabia nie więcej niż 1,2-krotność minimalnego wynagrodzenia, może obniżyć swoją wpłatę nawet do 0,5%. Ponadto obie strony mogą zadeklarować wpłaty dodatkowe: pracownik do 2%, pracodawca do 2,5%.
Weźmy pensję 6 000 zł brutto. Z wypłaty potrącasz pracownikowi 120 zł, a od siebie dokładasz 90 zł. Kwota 90 zł jest dla pracownika przychodem, więc na liście płac podnosi podstawę zaliczki na PIT, choć nie zwiększa składek ZUS. Państwo dorzuca jednorazową wpłatę powitalną 250 zł i coroczną dopłatę 240 zł, jeśli uczestnik spełni warunki z ustawy.
Zgromadzone środki należą do uczestnika. Po 60. urodzinach może bez podatku od zysków wypłacić 25% od razu, a resztę w co najmniej 120 ratach. Wcześniejszy zwrot jest możliwy w każdej chwili, ale wtedy przepadają dopłaty państwa, 30% wpłat pracodawcy trafia na konto w ZUS, a od zysku pobiera się podatek.
Rezygnacja i ponowny zapis
Pracownik, który nie chce oszczędzać, składa deklarację o rezygnacji z dokonywania wpłat. Od miesiąca złożenia deklaracji przestajesz naliczać wpłaty, a w ciągu 7 dni informujesz o tym instytucję finansową. Taka decyzja nie jest jednak na zawsze. Co 4 lata pracodawca do końca lutego zawiadamia osoby, które zrezygnowały, że wpłaty wracają, i od 1 kwietnia znów je nalicza, chyba że pracownik złoży nową deklarację. Pierwszy ponowny zapis odbył się w 2023 r., kolejny przypada w 2027 r. W ramach przeglądu programu proponowano skrócenie tego okresu do 3 lat, ale na listopad 2026 r. przepisy w tej sprawie się nie zmieniły.
Dwie rzeczy sprawiają firmom najwięcej kłopotów. Pierwsza to pilnowanie terminów zapisu nowych osób, zwłaszcza przy dużej rotacji. Druga to presja na pracowników. Pracodawca nie może namawiać nikogo do rezygnacji, a ustawa przewiduje za to karę grzywny. Jeśli wolisz, żeby wpłaty, deklaracje i autozapis prowadził ktoś za Ciebie, zajrzyj do naszej obsługi płacowej.
Aktualizacja:
Wszystkie pojęciaWolisz, żeby ktoś się tym zajął za Ciebie?
Pomagamy w tym w ramach usługi „Obsługa Płacowa”, w całości online. Opisz nam swoją firmę, a dobierzemy zakres obsługi i przygotujemy wycenę.
Uzyskaj wycenę